Thursday, October 31, 2013

மீள்கிறேன் நான்!





மின்வெட்டு திருடிய
விழி பார்வையை மீட்டு
மௌனமாய் முத்தமிட்டு போகிற
உருகும் மெழுகுவர்த்தி முன்
சப்தமில்லாமல் நான்

அப்படி அப்படியே
போட்டது போட்டபடி
என்னால் கலைக்கப்பட்டும்
தவித்துக்கொண்டிருக்கும்
என் உடமைகளின்
கூச்சலுக்கு மத்தியில்
என்னை ஆழத்தீண்டி
மயக்கிக்கொண்டிருந்த
என் இதயத்துடிப்பு!

இன்றும் அன்றும் என்று
வாழ்க்கையின் பக்கங்களை
முன்னோக்கி புரட்டுகையில்
சிந்திய விழி நீர்
புரளும் நினைவுகளை பதுக்கி
நெருப்பினில் இட
உருகிய மெழுகில் உருகி
இளகி தான் போனது
என் மனதும்!

அசந்த நொடியில்
அலறிய கைப்பேசியை
அணைத்துவிட்டு திரும்புகையில்
படபடத்த இதயம்
கிசுகிசுத்துவிட்டு போனது
எதிழும் ஆழத்தொலையாதே
நிதானித்து நில் என்று!

நெருப்பென்றரியாது வண்டுகள்
மீண்டும் மீண்டும்
மெழுகின் ஒளியை தொட்டு
தெறித்து வீழ்கையிலும்
மீட்டுக்கொடுத்துவிட்டு போகிறது
நான் தொலைத்துவிட்டதாய் நினைத்த
என் கனவுகளை!

எட்டமுடியாததை தொட்டுவிட்டதாய்
நினைத்து வேகத்தில் இடறி
ஒருமுறை வீழ்ந்த வலியில்
செவ்வையாக்கிய என்
பாதைகளில் இன்று நான்
வீழ்வதே இல்லை!

இப்படி தனிமையில்
என்னை தேடிக்கொண்டிருந்த
மனதின் அலைச்சல்களுக்கு மத்தியில்
மீள்கையில் வீழத்துணிகிற
விண்ணின் மன்னவன் அவனை கண்டு
நாணம் கொண்டு
சிந்திய புன்னகையில்
விண்ணை அளந்தபடி
கவ்விய இருளையும்
கட்டி இழுத்து "கொஞ்சம்
என்னை எட்டிப்பார்"
என்று கூச்சலிட்ட
பௌர்ணமி நிலவை ரசித்து
மீட்கிறேன் என்னை!


Saturday, September 28, 2013

மீண்டும் நான்!!!!

அனைவருக்கும் வணக்கம்!
நானே! நான் தான்!!!! 
மறந்து போவீர்களோ?

வலைச்சர வாசலில் விடைபெற்று
பின் ஒருமுறை
வலைச்சர இணைப்பை
இணைத்துவிட்டு சென்றவள்
காணாது போனாளே
என்று சோர்ந்து போகாமல்
என்னை தேடிக்கொண்டிருக்கும்
வலைப்பூவே மீண்டும் நான்!!!! 

என் நினைவுகள் தீண்டி
கைவிரல்கள் முத்தமிட்ட
எழுத்துக்களை கானோம்
என்று தேடிய
என் கிறுக்கல்களே
மீண்டும் நான்!!!!

என்னிடமிருந்து விடுதலை
பெற்றுக்கொண்டதாய்
மகிழ்ந்துகொண்டிருக்கிற
என் மடிக்கணினியே
மீண்டும் நான்!!!!

நின்று நிதானித்து
நினைக்க நேரமின்றி
போகட்டும் என் வாழ்க்கை
என்று கடவுளிடம்
மன்றாடிய தருணங்கள்
மடிந்து போகும்படியாய்
நிதானித்து நிலைத்திட
நேரம் தேடுகிறேன்
இன்று!!!

உற்சாகமாய் விழிக்கும்
எனது விடியல்கள்
மணிகளை கடத்திச்செல்கிற 
பயணம் அதில் நிமிடங்களாய்
கரைகிற என் பொழுதுகள்!!!

நான் நினைத்தபடியே
எண்களோடு விளையாடியே
பொழுதுகளை
கடத்திக்கொண்டிருக்கும்
எனது விரல்கள்!!!

நான் விழிக்கும் முன் 
என் விடியல் இருளில்
மங்கிவிட்டதோ என்று
வலைச்சர முதல் பதிவில் 
எழுதிய ஞாபகம் 
இன்று என் பாதையின் 
மைல்கற்களாய்!!!! 

அடித்தல் திருத்தல் இன்றி 
வாழ்க்கை பக்கங்களை 
அழகாய் செதுக்கிட 
உதவியாய் நீளும் 
கரங்களின் சித்திரங்கள் 
கொஞ்சம் ஆழமாய் 
போகட்டும் மறையாதபடி!!!! 

நானும் மறவாதபடி 
செதுக்கிக்கொள்கிறேன் 
கடந்து வந்த பாதையையும் 
கடக்க உதவிய 
காலடிச்சுவடுகளையும்!!! 


நீண்டுவிட்ட எனது விடுமுறையின் நிகழ்வுகளை சந்தோஷமாய் சொல்லியிருக்கிற திரு. வை கோபாலகிருஷ்ணன் சார் அவர்களுக்கு எனது மிகுந்த நன்றிகள். பாதையறியாத என் எழுத்துக்களை எப்படி அந்த வலைச்சரத்தில் அறிந்தார் என்பதை நான் அறியேன் வழிகாட்டியது மட்டுமின்றி சொன்னது போலவே நான் அப்பாய்ன்மென்ட் ஆர்டரில் சைன் செய்திட பேனாவும் அனுப்பி சந்தோஷத்தில் ஆழ்த்தியதற்கு நன்றிகள் சார்!