Wednesday, December 28, 2011

அவளும் நானும்!


   ரசித்து நேசிப்பதற்கு இங்கு எத்தனையோ! வருடங்களாய் கற்றுக்கொண்டதை விட விநாடிகளில் கற்றுக்கொண்ட வாழ்க்கையின் அர்த்தங்கள் இங்கு எத்தனை?. என்னைப்பற்றிய பல விளக்கங்கள் அறிந்தேன் நானும் அவளிடம். கண்ணீரை கரைத்து மறைத்திடும் மழைச்சாரலுக்கு உரிமை கொண்டாடி கரைசலாய் கரைந்து போன கடந்த காலங்கள். ரத்தமும் சதையுமாய் என்றும் ஒட்டிக்கொண்டு என்னோடு மல்லுக்கட்டும் அவளது நினைவுகள் என் தனிமையில். அவள் அருகாமையிலோ வேண்டுமென்றே வேண்டாததை செய்து அவளிடம் திட்டுவாங்கவே காத்திருப்பேன்.

      
           நான் ரசித்ததை சொல்லித் தீர்த்துவிட என்னிடம் வார்த்தைகள் பற்றாக்குறை ஆகிறது. இங்கு போட்டிகளும் உண்டு பொறாமைகளும் உண்டு, நான் வேலை செய்யாதவரை அவள் போட்டி போடாதவள், நான் என் உரிமையை யாரிடமும் கொடுக்காதவரை அவள் பொறாமை இல்லாதவள்.என்னோடு ஆலோசனை செய்கிறாள் சிறு துரும்பை அசைப்பதற்க்கு கூட, நான் வேண்டாம் என்பதை வேண்டும் என்கிறாள்(எனது உணவுகளில்), நான் வேண்டும் என்பதை வேண்டாம் என்கிறாள்(செல்ல திட்டல்கள்). 
           தினமும் பரிமாறிக்கொள்ள நான் வார்த்தைகள் தேடியதில்லை, ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஆசையாய் ஆயிரம் மொழிகள் எனக்காக மட்டும் சமர்ப்பிக்கிறாள்!அவள் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள என் புன்னகையை காரணமாக்குகிறாள். அவள் நேசத்திற்கு என் முத்தங்களை சாட்ச்சியாக்குகிறாள். சளைக்காமல் தோழ்கள் உயர்த்துகிறாள் நான் தலை சாய்த்துட.

       
          சித்திரச் சிதறல்களாய் அவள் கைரேகைக்குள் கிறுக்கல்களாய் தொலைந்து போக ஆசை. அவள் கைபிடித்து நடைபழகிய காலம் இன்னும் கடந்து போகவில்லை என்பதை ஞ்யாபகபடுத்துகிறேன் இன்றும் அவள் கைபிடித்து கல்லூரி வாசலை கடக்கையில். 
                     இப்படி சிந்தாமல் சிதறாமல் சேகரித்த நினைவுகளை சித்திரத் தேரில் பூட்டி உலா வர ஆசை தான்! இதற்கு மேல் விவரிக்க வார்த்தைகளின்றி அனைத்து அர்த்தங்களையும் மூன்றே எழுத்துக்களில் அடைத்து முடித்துக்கொள்கிறேன். அவள் "அம்மா!".