Friday, July 29, 2011

என் தோழமை...

தனிமையில் துணையின்றி தன் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும் சராசரி வயோதிகர் அவர்... என் உற்றத்தோழர் அவர் என்பதை விட அவரது உற்றத் தோழி நான் என்பதில் கொஞ்சம் கர்வம் தலைதூக்கவே செய்கிறது என்னுள்...என் மூன்றாண்டு கல்லூரிப்படிப்பில் என் மாலை நேரத்து நடை பயணத்தில் பல நாட்கள் ஒரு அந்நிய வயதானவராகவே  கண்டிருக்கிறேன் அவரை...

எங்கள் நட்பும் "உனக்கும் எனக்கும் போன ஜென்மத்தில் ஏதோ தொடர்பிருந்திருக்கும் " என்றே ஆரம்பித்த போதிலும் ஒரு சின்ன வித்யாசம் "என் மகளாகவோ அல்லது என் அம்மாவாகவோ இருந்திருக்கவே தவிக்கிறேன் " என்ற வார்த்தைகளில் அவரது தனிமையின் வலி அறிந்தேன்...

தன் உறவுகளுக்காக திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் துணையின்றி இன்றுவரை வாழ்ந்து வந்தவர் இன்று துணையாய் தன் கைத்தடியுடன் புதிதாய் பிறந்தது போல் நடை பயில வருகிறார்...

கூடிய விரைவில் அவரது படம் 
இங்கே இடம் பெரும்... 


தடுமாறும் கால்களும், சளனமில்லாத அவரது பார்வையும், கொஞ்சம் என்னையும்  மாற்றியே போனது புதியவளாய்...அவரது அன்பும் அக்கரையிலும் நான் கொஞ்சம் ஆடியே போனேன் என்னை பார்க்காத பல நாட்கள் என்னை தேடி அவரது தடுமாறும் பாதங்கள் என் வீட்டின் முன் நிற்கும் போது... 

என்னையும் அக்கறையோடு நலம் விசாரிக்கும் அன்பர் அவர்...இன்றோ நான் புதிய கல்லூரியில் அவரை விட்டு வெகு தூரம் ஆனால் இன்றும் எனது வருகைக்காக காத்திருக்கும் சக தோழர்... என் வருகையின் போது சில நிமிட சந்திப்பிலும் பல நேர தொலைபேசி உரையாடலிலும் இன்றும் தொடர்கிறது எங்களது நட்பு...

அவரை கவனிக்க விரும்பாத சொந்த உறவுகள் மத்தியில் வாழ விரும்பாத அவர் முதியோர் இல்லத்தில் சேர முனைந்துள்ளார்...நாளை இந்நேரம் அவர் அந்நிய உறவுகளோடு மிக உரிமையாய் மிக நெருக்கமாய்...

இதை அறிந்தவர்கள் என்னை விசாரிக்கிறார்கள் அவரை பற்றி அல்ல அந்த இல்லத்தை பற்றி விசாரித்தது வேறுயாரும் இல்லை எனது உறவுகள்...கொஞ்சம் நினைத்துப்பாருங்கள் நம் உறவுகளின் நெருக்கத்தை...