Saturday, April 1, 2017

பதில் வேண்டி!


அகண்ட உலகம்
விரிந்து கிடக்கும் வானம்
பறந்து விரிகிற மனிதகுலம்
அதில் தொலைந்து போகிற
மனிதம்!



சிசுவாய்  நான்!
விழித்துக்கிடந்து இருளறைக்குள்
விடியலை தேடும் முன்
என்னை கனித்தறிந்து
கருவறுக்க நிந்திக்கும்
மனிதக்கரையானுக்கு வாழத்தவிக்கும்
கருவாய் தெரியாது போனேனோ நான்!

மழழையாய் நான்!
விழித்தெழாத கனவுகளோடும்
ஆசைகளோடும்,
என்னவென்று அறியாது?
ஏனென்று அறியாது?
அரவணைப்பால் கைதுப்பட
ஏங்கிக்கிடக்கையில்
பணத்திற்காக விலைப்பொருளாய்
போனேனோ நான்!

தீண்டப்படாதவனாய் நான்!
விழித்திருந்தும், விடையறிந்தும்
விலக்கிவைக்கப்பட்டு
உரிமைகள் இன்றி
உணர்வுகள் அறுக்கப்பட்டு
ஜாதிக்கு தீனியாய் போனேனோ நான்!

பெண்ணாய் நான்!
உன்னிலிருந்து வந்ததவள்
என்பதால் என்னவோ
உன் கீழ் இருப்பதாகவே
தெரிவித்து வளர்க்கப்பட்டு
உன்னால் வதைக்கப்பட்டு
வாழ்க்கையிழந்து போகையில்
ஒரு பொழுதேனும் உனக்கு
உணர்வுள்ள உயிராய் தெரியாது
போனேனோ நான்!

ஏழையாய் நான்!
பணமின்மைக்கு அப்பால்
விலகாத பார்வைக்கு
எழனப்பார்வையை
எதிர்த்து எத்தனிப்பவனாய்
தெரியாது போனேனோ நான்!

இயலாதவனாய் நான்!
இருந்தும் இல்லாதவர்களுக்கு
மத்தியில் என்னிடம்
சிக்கிக்கொண்ட இழப்புகளை
நிறை செய்ய போராடுபவனாய்
தெரியாது போனேனோ நான்!

நான் நானாக இருக்க
பதில் தேடி சுற்றித் திரிகையில்
பைத்தியமாயும் போனேனோ நான்!

Thursday, October 31, 2013

மீள்கிறேன் நான்!





மின்வெட்டு திருடிய
விழி பார்வையை மீட்டு
மௌனமாய் முத்தமிட்டு போகிற
உருகும் மெழுகுவர்த்தி முன்
சப்தமில்லாமல் நான்

அப்படி அப்படியே
போட்டது போட்டபடி
என்னால் கலைக்கப்பட்டும்
தவித்துக்கொண்டிருக்கும்
என் உடமைகளின்
கூச்சலுக்கு மத்தியில்
என்னை ஆழத்தீண்டி
மயக்கிக்கொண்டிருந்த
என் இதயத்துடிப்பு!

இன்றும் அன்றும் என்று
வாழ்க்கையின் பக்கங்களை
முன்னோக்கி புரட்டுகையில்
சிந்திய விழி நீர்
புரளும் நினைவுகளை பதுக்கி
நெருப்பினில் இட
உருகிய மெழுகில் உருகி
இளகி தான் போனது
என் மனதும்!

அசந்த நொடியில்
அலறிய கைப்பேசியை
அணைத்துவிட்டு திரும்புகையில்
படபடத்த இதயம்
கிசுகிசுத்துவிட்டு போனது
எதிழும் ஆழத்தொலையாதே
நிதானித்து நில் என்று!

நெருப்பென்றரியாது வண்டுகள்
மீண்டும் மீண்டும்
மெழுகின் ஒளியை தொட்டு
தெறித்து வீழ்கையிலும்
மீட்டுக்கொடுத்துவிட்டு போகிறது
நான் தொலைத்துவிட்டதாய் நினைத்த
என் கனவுகளை!

எட்டமுடியாததை தொட்டுவிட்டதாய்
நினைத்து வேகத்தில் இடறி
ஒருமுறை வீழ்ந்த வலியில்
செவ்வையாக்கிய என்
பாதைகளில் இன்று நான்
வீழ்வதே இல்லை!

இப்படி தனிமையில்
என்னை தேடிக்கொண்டிருந்த
மனதின் அலைச்சல்களுக்கு மத்தியில்
மீள்கையில் வீழத்துணிகிற
விண்ணின் மன்னவன் அவனை கண்டு
நாணம் கொண்டு
சிந்திய புன்னகையில்
விண்ணை அளந்தபடி
கவ்விய இருளையும்
கட்டி இழுத்து "கொஞ்சம்
என்னை எட்டிப்பார்"
என்று கூச்சலிட்ட
பௌர்ணமி நிலவை ரசித்து
மீட்கிறேன் என்னை!


Saturday, September 28, 2013

மீண்டும் நான்!!!!

அனைவருக்கும் வணக்கம்!
நானே! நான் தான்!!!! 
மறந்து போவீர்களோ?

வலைச்சர வாசலில் விடைபெற்று
பின் ஒருமுறை
வலைச்சர இணைப்பை
இணைத்துவிட்டு சென்றவள்
காணாது போனாளே
என்று சோர்ந்து போகாமல்
என்னை தேடிக்கொண்டிருக்கும்
வலைப்பூவே மீண்டும் நான்!!!! 

என் நினைவுகள் தீண்டி
கைவிரல்கள் முத்தமிட்ட
எழுத்துக்களை கானோம்
என்று தேடிய
என் கிறுக்கல்களே
மீண்டும் நான்!!!!

என்னிடமிருந்து விடுதலை
பெற்றுக்கொண்டதாய்
மகிழ்ந்துகொண்டிருக்கிற
என் மடிக்கணினியே
மீண்டும் நான்!!!!

நின்று நிதானித்து
நினைக்க நேரமின்றி
போகட்டும் என் வாழ்க்கை
என்று கடவுளிடம்
மன்றாடிய தருணங்கள்
மடிந்து போகும்படியாய்
நிதானித்து நிலைத்திட
நேரம் தேடுகிறேன்
இன்று!!!

உற்சாகமாய் விழிக்கும்
எனது விடியல்கள்
மணிகளை கடத்திச்செல்கிற 
பயணம் அதில் நிமிடங்களாய்
கரைகிற என் பொழுதுகள்!!!

நான் நினைத்தபடியே
எண்களோடு விளையாடியே
பொழுதுகளை
கடத்திக்கொண்டிருக்கும்
எனது விரல்கள்!!!

நான் விழிக்கும் முன் 
என் விடியல் இருளில்
மங்கிவிட்டதோ என்று
வலைச்சர முதல் பதிவில் 
எழுதிய ஞாபகம் 
இன்று என் பாதையின் 
மைல்கற்களாய்!!!! 

அடித்தல் திருத்தல் இன்றி 
வாழ்க்கை பக்கங்களை 
அழகாய் செதுக்கிட 
உதவியாய் நீளும் 
கரங்களின் சித்திரங்கள் 
கொஞ்சம் ஆழமாய் 
போகட்டும் மறையாதபடி!!!! 

நானும் மறவாதபடி 
செதுக்கிக்கொள்கிறேன் 
கடந்து வந்த பாதையையும் 
கடக்க உதவிய 
காலடிச்சுவடுகளையும்!!! 


நீண்டுவிட்ட எனது விடுமுறையின் நிகழ்வுகளை சந்தோஷமாய் சொல்லியிருக்கிற திரு. வை கோபாலகிருஷ்ணன் சார் அவர்களுக்கு எனது மிகுந்த நன்றிகள். பாதையறியாத என் எழுத்துக்களை எப்படி அந்த வலைச்சரத்தில் அறிந்தார் என்பதை நான் அறியேன் வழிகாட்டியது மட்டுமின்றி சொன்னது போலவே நான் அப்பாய்ன்மென்ட் ஆர்டரில் சைன் செய்திட பேனாவும் அனுப்பி சந்தோஷத்தில் ஆழ்த்தியதற்கு நன்றிகள் சார்!

Thursday, November 8, 2012

என் விழிகளுக்கு அப்பால்!!!


 மஞ்சள் நகரின்
 மாலை மயக்கத்திலே
 மயங்கித்தான் போனேன்
 நானும் கொஞ்சம்!

விளையாட்டு பூங்காவில்
 பூத்துக்குழுங்கிய
 மலர்களுக்கு மத்தியில்
 விசித்திரமாய் வியந்து நின்ற
 என் பயணத்தின் ஆரம்பம்!

 பரிசுகளும், தள்ளுபடிகளும்
 நிறைந்திருப்பதாய் காட்டிய
 விளம்பரத்தாள்கள் அடைத்துக்கிடந்த
 பேருந்து நிறுத்தம்!

 வங்கிகளும் ஏடீஎம்களும்
 நிறைந்திருந்த சாலையில்
 "திருடர்கள் ஜாக்கிறதை"
 என கம்பீரமாக நின்று
 அச்சுருத்தும் காவல்துறையின்
 எச்சரிக்கை பலகை!

 தீபாவளி நெருங்குவதை
 மக்கள் கூட்டத்தின் நெரிசலுக்கு
 மத்தியில் கத்தி கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருந்த
 பேருந்து நிலையமும்,
 மிகக்குறுகளான கடைவீதியும்!

 பாரம் தாங்காமல்
 இடம் கொடுக்க மறுத்த
 அதிவேக அரசுப்பேருந்து
 கைகாட்டியது சாதாரண கட்டண
 வீடியோ கோச் பேருந்து!

 "சாட்டை" அடியில்
 திமிரிக்கொண்டிருந்த
 தொலைக்காட்சிப்பெட்டியின்
 சத்தத்துக்கு மத்தியில்
 அலறிக்கொண்டிருந்த கைப்பேசி
 பக்கத்து இருக்கையில்!

 ஏதேதோ நினைவுகளுக்கு மத்தியில்
 கடக்கும் பாதையில்
 கடந்து போகின்றதிலிருந்து
 தப்பிப்பிழைக்காத எனது விழிகள்
 கண்டது முன்னிருக்கையில்
 தலைமுடி பிடித்து
 சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்த
 குழந்தையும், அம்மாவும்!

 குறுகிய வாய்க்காலின்
 மிகச்சிறிய துளைகளில்
 வழிந்த நீர்!
 நெடுஞ்சாலையில் அங்கங்கு
 நடந்து கொண்டிருந்த
 சில்லரை துணி வியாபாரங்கள்!

 ஆட்களின்றி வெறிச்சோடிக்கிடந்த
 புதிதாக கட்டப்பட்ட
 நூலகம்!

 பல இலட்சம் செலவில்
 கட்டப்பட்டதை பார் என
 கிசுகிசுத்து கிண்டலடித்துக்கொண்டிருந்த
 தலைவர் சிலைக்கு முன்
 சிதறிக்கிடந்த குப்பைகள்!

 குப்பைத்தொட்டியாய்
 மாறிப்போன பல
 சிற்றூர் பேருந்து நிருத்தங்கள்!
 தள்ளாடித்தள்ளாடி
 பேருந்தை நிறுத்த போராடிய
 "குடி" மகன், ஏறியவனை
 கரித்துக்கொட்டிய ஓட்டுநர்
 இறக்கிவிட்ட நடத்துநர்!

 அனைத்திற்கும் மத்தியில்
 முன்பக்க இருக்கையின்
 பின்பக்கத்தில் முட்டிங்கால்
 முட்டிக்கொள்ள
 அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்திய
 எனது உயரம் இன்று
 கொஞ்சம் சௌரியமாய்
 பக்கத்து இருக்கையில்
 அமர்ந்திருந்த முதியவள்
 அனுசரித்துக்கொண்டதால்!

அனைத்தையும் கடந்து
 வீடு சேர்கையில்
 விழிகள் விழித்திருந்தும்
 இதயம் இருக மூடி
 த்லையனையை
 புரட்ட ஆரம்பித்தது
 நாளைய பரிட்சையை
 நினைத்து!

Tuesday, October 23, 2012

மீளவும் மீட்கவும்!!


என்ன வாழ்க்கை இது என்று
அழுத்துவிட்ட தருணங்கள்!
உதட்டோர புன்னைகையை
பகிர்ந்துகொள்ள யாருமில்லாத
சளனிக்காத நேரங்கள்!

ஏந்திட யாருமின்றி
மண்ணோடு மண்ணாய்
கரைந்து போன
கண்ணீர்த்துளிகள்!
கண்ணீரே இன்றி வற்றி
எதையோ எதிர்ப்பார்த்து
காத்திருக்கும் விழிகள்!

தொட்டது அனைத்தும்
தோல்விகள்!
அர்த்தமில்லாத படபடப்புகள்!

உயிரோடு உயிராய்
கலந்துவிட்ட தனிமை!
உண்ணத்துணியாத பசி!
ஏற்கத் துணியாத இழப்புகள்!

தனிக்க முடியாத 
வெறுப்பு ஒன்று
நெஞ்சுக்கூட்டை
தகர்க்க தவித்து
கீறிக்கிழித்து மாய்த்துவிட
திண்டாடும் தருணம்!

தருணங்கள் இப்படி இருக்க
தோல்விகளோடும் இழப்புகளோடும்
மடிந்து போகும் முன்
எதையாவது சாதித்துவிட
தனியாமல் உயிரோட்டத்தில்
ஓடிக்கொண்டிருக்கும் தாகம்
ஒற்றைத்துளியாய்
இதயத்தில் துளிர்விட்டு
துள்ளி குதித்து
போராடத் துணியுமே
"நம்பிக்கை" என்ற பெயரில்
வாழ்க்கையின் அர்த்தங்களை தேடி!

அதை தொலைத்தவர்கள்
மீளத் துணியாதவர்கள்!
மீளத் துணிவோம்!!!
மீட்கவும் துணிவோம்!!!

Tuesday, October 16, 2012

மீதமாய் போவேனோ நானும்!

           கற்ற அர்த்தங்கள் யாவையும் தொலைத்து மீதமாய் போவேனோ நானும் இன்று. கடந்து செல்கிற பாதையில் திருப்பங்களை கண்டு வியந்து நிற்கிறேன். வாழும் வாழ்க்கையின் அர்த்தங்களை தொலைப்பதாய் ஏதோ இதயத்தை இருக்குவதாய். சில்லாய் சிதறிப்போவேனோ நானும் செதுக்கும் கரங்கள் என்னை திருத்தி உயிர்பிக்கும் முன்.
     
           
அழுகையும் ஆனந்தமும் அர்த்தமின்றி திமிரிப்போகும், மனதின் வேகமும் அறியாது, எண்ணத்தின் சுழற்சியும் அறியாது, அன்னையின் மடியறையில் உறங்கி,உருகி, பயம் அறியாது, பருவம் அறியாது துள்ளி விளையாண்ட தருணங்கள் இன்று அனைத்தும் அறிகையில் தேங்கிக்கிடக்கிறது வெறும் மீதமாய் என்னுள்.
                         பார்த்தவர்கள் அனைவரும் தெரிந்தவர்கள், பழகினவர்கள் அனைவரும் தோழர்கள், புத்தக மூட்டைக்குள் புதைந்து போவதும் பொழுதுபோக்காய் மாறிப்போய், படித்த எழுத்துக்களும் படிக்காத பாடமும் கனவுகளிலும், நிஜத்திலும் திணரடிக்குமே அந்த பதின் பருவத்தில் அனைத்தும் இன்று என்னுள் வெறும் மீதமாய் இருப்பதை நினைத்து திகைக்கிறேன்.
                 
வெறும் பாடம், பரிட்சை, நண்பர்கள், விடுமுறை, விளையாட்டு, என்று வாழ்க்கையின் அர்த்தங்கள் புரியாது ஆனவம், அகம்பாவம், கோபம், வெறுப்பு அறியாது நினைத்த நொடியில் அனைத்தையும் மறந்து, மறந்த நொடியில் அனைத்தையும் மீட்டு எத்தனை விந்தைகள், எத்தனை வியப்புகள் எப்படி அதனுள் தொலைந்து போனேன் எப்படி என்னை மீட்டு புதுமைக்கு பழகிப்போனேன் என்று அறியத் துணிந்து தோற்கிறேன் நித்தமும் இன்றுவரை.
                 தொடரும் நட்பு வட்டம், தொடர்புகொள்ள முடியாது தொலைந்து போன தோழி, இன்று அடையமுடியாத சந்தோஷத் தருணங்கள் அனைத்தும் அழகிய நினைவுகளாய். இழப்புகளை நினைவுபடுத்தும் நினைவுகள் கூட சில சமயம் தளரும் சமயத்தில் தோள் கொண்டு தாங்கத் தவிக்கையில் தள்ளாடித்தான் போவேன் நானும். வீழ்கையில் விழித்துக்கொண்டு துளிர்விட்டு மீட்கத் துணியுமே நம்மை நம்பிக்கை என்ற பெயரில். வீழ்கையில் மட்டுமே மீளக் கற்றுக்கொண்டேன், மீளக் கற்கையில் மட்டுமே வாழக் கற்றுக்கொண்டேன்.
               
        வெற்றுக் கிறுக்கல்களாய், அர்த்தமின்றி, பயணிக்கும் பாதையறிந்தும் தெளிவின்றி, எத்தனை தயக்கங்கள், மாற்றங்கள், அரும்புகளாய் இருந்தும் வளர்ந்துவிட்ட துணிவு, ஏதும் அறியாதிருந்தும் பள்ளியை கடந்தவுடன் எதையோ சாதித்துவிட்ட திருப்தி, விரும்பாத சீருடைகளுக்கு மத்தியில் விரும்பிய வண்ண உடைகள் முதிர்ச்சியை காட்டுவதும், மெலிந்து விட்ட புத்தகமூட்டை, குறைந்துபோன படிக்கும் நேரம், தளர்த்தப்பட்ட விதிமுறைகள், கொடுக்கப்பட்ட சுதந்திரம் அதில் தொலையாமல், கலையாமல் பயணித்த நிகழ்வுகள், பக்குவப்பட்டு, பதப்படுத்தப்பட்டு, கிறுக்கல்களுக்கு மத்தியில் சிதறிக்கிடந்த வாழ்வின் அர்த்தங்களை தேடிப்பிடித்து கோர்த்து அணிந்து அழகு பார்க்கையில் என் கண்ணாடியின் பிம்பம் காட்டியது என்னை அல்ல என் மனதை. எத்தகைய நினைவுகள் நிஜத்தின் பிம்பங்களாய்.
             மனதின் அலைச்சல்கள் அடங்கிப்போகிறது, எனது ஒவ்வொரு அசைவையும் அலசி சரி பார்க்க நேரம் கொடுக்கிறது எண்ண ஓட்டங்கள் ஓய்வெடுத்து, பயணிக்கும் பாதை சரியா என திரும்பிப்பார்க்கிறேன், துணை இன்றி நடக்க பழகிக்கொண்டேன், அனைத்தும் என்னோடு இருப்பினும் ஏதுமின்றி போவதாய், கற்ற அனைத்தும் மனதின் ஓரத்தில், இனி வாழ்க்கையில் நிதானித்து நிலைக்க ஓட்டம், எதை தேடிப் பயணிக்கிறேன் என்று அறியவே இத்தனை காலங்கள், எப்படி அடைவது என பாதை காட்டிட விரல்கள் தேடி விடையின்றி பயணத்தை தொடங்கிவிட்டேன். "இதெல்லாம் என்ன் இனி தான் எல்லாம்???", "இனி வாழ்க்கையில் எத்தனை பார்க்கனும்???", "எதையும் யோசிச்சு முடிவெடு!!!!" போன்ற எத்தனை அச்சுறுத்தல்கள். அடைந்ததை தொலைத்து அதன் வடுக்களை மட்டும் நிஜத்தின் மீதமாய் சுமந்து, வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நானும் கல்லூரி வாழ்க்கையின் கடைசி துளி சந்தோஷத்தை ருசித்தபடி.
 
   
      சில காலங்களாய் எதை அனுபவிக்கிறேன் ருசிக்கிறேன் என சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டேனோ அதை மீண்டும் இழந்து விடுகிற தவிப்பு.இன்றுவரை அவளும் நானுமாய் அங்கும் இங்குமாய் எங்குமாக கடந்த பாதைகளை தொலைத்து போவேனோ பெண்ணாய் பிறந்த நானும். பெண்ணாய் போனாய் என்று என்றோ ஆதங்கப்பட்டதை நினைத்து என்றும் வருத்தம் கொள்கிறவள் இன்று நிஜம் கண்டு திணருகிறாள் என்னுள் தொலைத்த அவளை மீட்க. 
         இங்கு நான் எதையும் இழந்துவிடவில்லை இங்கு ஏதும் அர்த்தமின்றி போகவில்லை புதுப் பாதையை நோக்கி பயணிக்கையில் கடந்த பாதையை திரும்பிப்பார்த்து எதையோ தொலைத்ததாய் தவிக்கும் சாமான்யனின் தவிப்பே என்னுடையதும். எனது பயணங்கள் முடியவில்லை பாதை தான் மாறிப்போகின்றன, தேடல்கள் நீண்டுபோகின்றன, துணிவுகள் துளிர்விடுகின்றன.        
         அனைத்தும் இன்று என்னுள் மீதமாய் மட்டுமே சுமக்கத்துணிந்து நானும் போவேனோ நினைவுகளின் மீதமாய்!!!!!

Monday, October 8, 2012

மீண்டும் வாங்கிய விருதிற்காக-2

                        மீண்டும் அனைவரையும் எனது வலைப்பூவிற்கு வரவேற்கிறேன்! மீண்டும் மூன்றாவது முறையாக திரு. வை.கோபாலகிருஷ்ணன் ஐயா அவர்களிடம் வாங்கிய விருதிற்காக இந்த பதிவை பகிர்கிறேன் இங்கு. பதிவுலகில் எனது பயணம் ஆரம்பித்து ஓராண்டுகள் கடந்துவிட்டது. மிக சந்தோஷமான பயணமாகவே இருக்கிறது. தோழியின் உந்துதலில் ஆரம்பித்தது இன்று என்னோடு நானாய்! எனது பயணத்தின் மைல்கற்களாய் நான் அடைந்த ஐந்தாவது விருது இது. ஒவ்வொரு முறையும் விருதினை பெறுகையில் இனி எழுதும் பதிவுகளில் இன்னும் கவனம் செலுத்தி, திருத்தி, செதுக்க விரும்புவேன்.

           
              பதிவுலக பயணத்தின் போது ஒரு அங்கீகாரமும், அறிமுகமும் அவசியமாகத்தோன்றும். அதிகமான ஃபாலோயர்கள், அதிகமான பின்னூட்டங்கள் என எதிர்பார்த்திருப்போம். ஆனால் எதுவும் எளிதில் கிடைத்துவிடாது. எதையும் எதிர்ப்பார்க்காது பதிவுகளில் கவனம் செலுத்துதல் எனது பதிவுலகப்பயணத்தில் நான் கற்ற முதல் பாடம். 
             இதைப்பற்றி திரு. தி.தமிழ் இளங்கோ ஐயா அவர்கள் "புதிய பதிவர்களே! பின்னூட்டம் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள்!"  என்ற தலைப்பில் ஒரு பதிவினை பதிந்திருக்கிறார். அதை இங்கு பகிர்வதில் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். காரணம் என்னைப்போன்ற புது பதிவர்கள் பலர் ஒரு அறிமுகம் இல்லாத காரணத்தினால் பதிவுகளை எழுதுவதை தவிர்த்துவிடுகிறார்கள். மிக சிறப்பாக எழுதுபவர்கள் கூட வலைப்பூவை விட்டுச் செல்வது தான் வருத்தமாக இருக்கிறது. பதிவுலகம் பற்றி எதுவுமே தெரியாமல் தான் உள்ளே வந்தேன். இன்று ஓரளவுக்கு அறியமுடிவதில் மிக சந்தோஷமாக இருக்கிறது.    
          எத்தகைய தளம் இது நம்மை நாம் அறிவதில் வார்த்தைகளின்றி நெகிழ்ந்து போகிறேன். பதிவர்கள் யார்? என்பது பற்றி "பதிவர்கள்- ஒரு சிறு அறிமுகம்" என்ற தலைப்பில் திரு. ரமணி ஐயா அவர்கள் பகிர்ந்துள்ள ஒரு பதிவு என்னை மிக கவர்ந்தது. எனது ஐந்தாவது விருது "Fabulous Blog Ribbon Award" -ஐ நான்கு பதிவர்களோடு பகிர விரும்புகிறேன்.


பதிவுக்கு பதிவு வித்தியாசம் காட்டி காணாமல் போன கனவுகளை தேடிப் பிடித்து அழகிய சிதறல்களாய் சிலிர்த்துவிட்டுப்போகும்
 ராஜி அவர்கள்
வாழ்வின் எதார்த்தங்களை அழகிய நடையில் 
கவிதைகளாகத் பதியும்
சசிக்கலா அவர்கள்
வார்த்தைகளில் சாட்டை பொதித்து மனிதத்தை 
பதம் பார்க்கும் கவிதைகள் எழுதும
சீனி அவர்கள்
தார்த்தமான வாழ்க்கை தருங்களை எளிய நடையில், எதார்த்தமான வார்த்தை பிரயோகங்களோடு கவிதை எழுதும்
கீதமஞ்சரி அவர்கள்
http://geethamanjari.blogspot.in/


அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகள் மீண்டும் சந்திப்போம் விரைவில்!!!!