Thursday, October 19, 2017

எனது பொழுதுகள்!


கருவறை தாண்டி
மடியறை தவழ்ந்து
வகுப்பறை புகுந்து
வகுக்கப்பட்டதில் பதப்படுத்தப்பட்டு
நேற்றைய வாழ்க்கையின்
எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட
எனது கனவுகளை
செதுக்கி உயிர் கொடுக்க
நாளை நாளை என
நான் கடத்தும் இன்று!

Saturday, October 14, 2017

நிழல்!

யார் இருந்தாலும்
இல்லையென்றாலும்
நீ மட்டும் என்னோடு!



சில நேரம் 
என் முன்னே சென்று
என்னை தாங்கிப்பிடிக்கிறாய்!
சில நேரம் 
என் பின்னே வந்து
என்னை கடக்கச்செய்கிறாய்!
சில நேரம் என்னில
தஞ்சம் கொள்கிறாய்!
சில நேரம் 
என் தோள் சாய்கிறாய்!
சில நேரம்
என் கரம் பிடித்துக் கொள்கிறாய்!
பிறர் காணும் பிம்பமாய்
நீ இருந்தாலும்
பிறர் காணா 
என் உணர்வுகளை
நீ மறைப்பதும்
விடியலில் என்னைக் காண
காத்திருக்குதலின் இருளில்
உன் மௌனமும் கொஞ்சம் அழகு! 
என் நிஜமெனக் காண்கிறேன்
உன்னை!

Friday, October 6, 2017

மௌனம்!



அலைகளின் ஓசையில் சேகரித்து
உன்னை காற்றின் இசையில் கலந்துவிடுகிறேன்!
வாழ்க்கையை படிக்கிறேன்
உன் ஆர்பறிப்பில்!

உருகும் மெழுகுவர்த்தியின்
ஈரம் காயும் முன் உன்னை
கொள்ளை கொண்டு
இலகச்செய்கிறேன்
காற்றுக்கிசைந்தாடும்
திரி நெருப்பில்!

மழலையின் விழியில் விழுந்து
அம்மாவின் நெற்றி முத்தத்தில்
மீள்கிறேன் உன்னோடு!

பயத்தின் ஆழத்திலும்
சந்தோஷத்தின் உச்சியிலும்
முகர்ந்து சுகித்து
இரவின் இருளில்
சில்வண்டுகளின் சினுங்களிலும்
எறும்புகளின் ஆடல் பாடல்
கலாட்டாக்களிலும்
சிலிர்த்து சிலாகிக்கிறேன்!

தோள் சாய்கிறேன்
காத்திருப்பின் கூச்சலிலும்
தாகத்தின் வறட்சியிலும்!
உணர்ச்சிவசப்படுகையில்
அசட்டை செய்து
தாழ்மையினால் ஆட்கொள்கிறாய்
ஊன்றி நிற்கையில்!

விடியலில் வெகுண்டெலும்
உன்னுள் விதைவிதைத்து
இரவு தலை சாய்க்கையில்
என் நாட்களை
அருவடையும் செய்கிறேன்!
மௌனமே என்னை ஆட்கொள்!

Saturday, September 30, 2017

மனமே கேளாயோ!

மனமே நீ கேளாயோ! கேள்!
அவன்  கேட்பான் நீ உரக்கச்சொல்!


மூடன் என்பான்
மனிதம் என்று சொல்!
கர்வம் என்பான்
சுயமரியாதை என்று சொல்!
மறந்தாயா? என்பான்
மன்னித்தேன் என்று சொல்!

மறைக்கிறாயா? என்பான்
நடுநிலை என்று சொல்!
வேரறு என்பான்
அஸ்திபாரப்படு என்று சொல்!
வலி என்பான்
பாடம் என்று சொல்!

போதும் என்பான்
தாகம் என்று சொல்!
பிழைக்கத்தெரியாதவன் என்பான்
அறம் என்று சொல்!

தோல்வி என்பான்
தொடக்கம் என்று சொல்!
முடிந்தது என்பான்
அறைப்புள்ளி என்று சொல்!

பிழை என்பான்
கற்றல் என்று சொல்!
தேறினவன் என்பான்
பக்குவம் என்று சொல்!

அடிமை என்பான்
பற்று என்று சொல்!
அவன் உன்னை கண்டான்!

அனுமதியாதே மனமே,
சாளரத்தினூடே நுழைந்து
உன்னை பற்றிக்கொள்ள
அனுமதியாதே!

சில பக்கங்களை மறைத்துவை
உன் வெற்றியில்
அவை வெல்லட்டும்!

தர்க்கங்களில்
வார்த்தைகளை தேக்கிவைத்து
உன் வாழ்க்கையை
வரைந்துகொள்!

பிழையற்ற சித்திரமாய்
உன்னைக்கண்டு
அவன் மனம் சிறைப்பட்டிருக்க
அறிவான் அவனும் தான்
அவனில் ஒருவன் என்று!

அவனை சமூகம்
என்று சொல்லாதே,
உன்னில் ஒருவன்
என்று சொல்!

Saturday, April 1, 2017

பதில் வேண்டி!


அகண்ட உலகம்
விரிந்து கிடக்கும் வானம்
பறந்து விரிகிற மனிதகுலம்
அதில் தொலைந்து போகிற
மனிதம்!



சிசுவாய்  நான்!
விழித்துக்கிடந்து இருளறைக்குள்
விடியலை தேடும் முன்
என்னை கனித்தறிந்து
கருவறுக்க நிந்திக்கும்
மனிதக்கரையானுக்கு வாழத்தவிக்கும்
கருவாய் தெரியாது போனேனோ நான்!

மழழையாய் நான்!
விழித்தெழாத கனவுகளோடும்
ஆசைகளோடும்,
என்னவென்று அறியாது?
ஏனென்று அறியாது?
அரவணைப்பால் கைதுப்பட
ஏங்கிக்கிடக்கையில்
பணத்திற்காக விலைப்பொருளாய்
போனேனோ நான்!

தீண்டப்படாதவனாய் நான்!
விழித்திருந்தும், விடையறிந்தும்
விலக்கிவைக்கப்பட்டு
உரிமைகள் இன்றி
உணர்வுகள் அறுக்கப்பட்டு
ஜாதிக்கு தீனியாய் போனேனோ நான்!

பெண்ணாய் நான்!
உன்னிலிருந்து வந்ததவள்
என்பதால் என்னவோ
உன் கீழ் இருப்பதாகவே
தெரிவித்து வளர்க்கப்பட்டு
உன்னால் வதைக்கப்பட்டு
வாழ்க்கையிழந்து போகையில்
ஒரு பொழுதேனும் உனக்கு
உணர்வுள்ள உயிராய் தெரியாது
போனேனோ நான்!

ஏழையாய் நான்!
பணமின்மைக்கு அப்பால்
விலகாத பார்வைக்கு
எழனப்பார்வையை
எதிர்த்து எத்தனிப்பவனாய்
தெரியாது போனேனோ நான்!

இயலாதவனாய் நான்!
இருந்தும் இல்லாதவர்களுக்கு
மத்தியில் என்னிடம்
சிக்கிக்கொண்ட இழப்புகளை
நிறை செய்ய போராடுபவனாய்
தெரியாது போனேனோ நான்!

நான் நானாக இருக்க
பதில் தேடி சுற்றித் திரிகையில்
பைத்தியமாயும் போனேனோ நான்!

Thursday, October 31, 2013

மீள்கிறேன் நான்!





மின்வெட்டு திருடிய
விழி பார்வையை மீட்டு
மௌனமாய் முத்தமிட்டு போகிற
உருகும் மெழுகுவர்த்தி முன்
சப்தமில்லாமல் நான்

அப்படி அப்படியே
போட்டது போட்டபடி
என்னால் கலைக்கப்பட்டும்
தவித்துக்கொண்டிருக்கும்
என் உடமைகளின்
கூச்சலுக்கு மத்தியில்
என்னை ஆழத்தீண்டி
மயக்கிக்கொண்டிருந்த
என் இதயத்துடிப்பு!

இன்றும் அன்றும் என்று
வாழ்க்கையின் பக்கங்களை
முன்னோக்கி புரட்டுகையில்
சிந்திய விழி நீர்
புரளும் நினைவுகளை பதுக்கி
நெருப்பினில் இட
உருகிய மெழுகில் உருகி
இளகி தான் போனது
என் மனதும்!

அசந்த நொடியில்
அலறிய கைப்பேசியை
அணைத்துவிட்டு திரும்புகையில்
படபடத்த இதயம்
கிசுகிசுத்துவிட்டு போனது
எதிழும் ஆழத்தொலையாதே
நிதானித்து நில் என்று!

நெருப்பென்றரியாது வண்டுகள்
மீண்டும் மீண்டும்
மெழுகின் ஒளியை தொட்டு
தெறித்து வீழ்கையிலும்
மீட்டுக்கொடுத்துவிட்டு போகிறது
நான் தொலைத்துவிட்டதாய் நினைத்த
என் கனவுகளை!

எட்டமுடியாததை தொட்டுவிட்டதாய்
நினைத்து வேகத்தில் இடறி
ஒருமுறை வீழ்ந்த வலியில்
செவ்வையாக்கிய என்
பாதைகளில் இன்று நான்
வீழ்வதே இல்லை!

இப்படி தனிமையில்
என்னை தேடிக்கொண்டிருந்த
மனதின் அலைச்சல்களுக்கு மத்தியில்
மீள்கையில் வீழத்துணிகிற
விண்ணின் மன்னவன் அவனை கண்டு
நாணம் கொண்டு
சிந்திய புன்னகையில்
விண்ணை அளந்தபடி
கவ்விய இருளையும்
கட்டி இழுத்து "கொஞ்சம்
என்னை எட்டிப்பார்"
என்று கூச்சலிட்ட
பௌர்ணமி நிலவை ரசித்து
மீட்கிறேன் என்னை!


Saturday, September 28, 2013

மீண்டும் நான்!!!!

அனைவருக்கும் வணக்கம்!
நானே! நான் தான்!!!! 
மறந்து போவீர்களோ?

வலைச்சர வாசலில் விடைபெற்று
பின் ஒருமுறை
வலைச்சர இணைப்பை
இணைத்துவிட்டு சென்றவள்
காணாது போனாளே
என்று சோர்ந்து போகாமல்
என்னை தேடிக்கொண்டிருக்கும்
வலைப்பூவே மீண்டும் நான்!!!! 

என் நினைவுகள் தீண்டி
கைவிரல்கள் முத்தமிட்ட
எழுத்துக்களை கானோம்
என்று தேடிய
என் கிறுக்கல்களே
மீண்டும் நான்!!!!

என்னிடமிருந்து விடுதலை
பெற்றுக்கொண்டதாய்
மகிழ்ந்துகொண்டிருக்கிற
என் மடிக்கணினியே
மீண்டும் நான்!!!!

நின்று நிதானித்து
நினைக்க நேரமின்றி
போகட்டும் என் வாழ்க்கை
என்று கடவுளிடம்
மன்றாடிய தருணங்கள்
மடிந்து போகும்படியாய்
நிதானித்து நிலைத்திட
நேரம் தேடுகிறேன்
இன்று!!!

உற்சாகமாய் விழிக்கும்
எனது விடியல்கள்
மணிகளை கடத்திச்செல்கிற 
பயணம் அதில் நிமிடங்களாய்
கரைகிற என் பொழுதுகள்!!!

நான் நினைத்தபடியே
எண்களோடு விளையாடியே
பொழுதுகளை
கடத்திக்கொண்டிருக்கும்
எனது விரல்கள்!!!

நான் விழிக்கும் முன் 
என் விடியல் இருளில்
மங்கிவிட்டதோ என்று
வலைச்சர முதல் பதிவில் 
எழுதிய ஞாபகம் 
இன்று என் பாதையின் 
மைல்கற்களாய்!!!! 

அடித்தல் திருத்தல் இன்றி 
வாழ்க்கை பக்கங்களை 
அழகாய் செதுக்கிட 
உதவியாய் நீளும் 
கரங்களின் சித்திரங்கள் 
கொஞ்சம் ஆழமாய் 
போகட்டும் மறையாதபடி!!!! 

நானும் மறவாதபடி 
செதுக்கிக்கொள்கிறேன் 
கடந்து வந்த பாதையையும் 
கடக்க உதவிய 
காலடிச்சுவடுகளையும்!!! 


நீண்டுவிட்ட எனது விடுமுறையின் நிகழ்வுகளை சந்தோஷமாய் சொல்லியிருக்கிற திரு. வை கோபாலகிருஷ்ணன் சார் அவர்களுக்கு எனது மிகுந்த நன்றிகள். பாதையறியாத என் எழுத்துக்களை எப்படி அந்த வலைச்சரத்தில் அறிந்தார் என்பதை நான் அறியேன் வழிகாட்டியது மட்டுமின்றி சொன்னது போலவே நான் அப்பாய்ன்மென்ட் ஆர்டரில் சைன் செய்திட பேனாவும் அனுப்பி சந்தோஷத்தில் ஆழ்த்தியதற்கு நன்றிகள் சார்!